7/13/2008
I caught the sun, on my way home, on my way home
Dag lieve vrienden,
Het is weeral zover, een lange post omdat het alweer een tijdje geleden is en er intussen veel te vertellen is. Om nog even terug te komen op het vorige postje: de nieuwe flat van Ed en Claire was prachtig, in een wijk van Londen die Poplar heet, vlakbij Canary Wharf, dat op zijn beurt een prestigieuze zakenwijk is dichtbij de rivier, de Thames uiteraard, met heel wat interessante architectuur en veel kantoren, 't is allemaal nog erg nieuw. Het is een 3-slaapkamerflat, zeer ruim met hoge plafonds voor dat loftgevoel, mooie badkamer, een balkon, op 2 minuutjes wandelen van de DLR (Docklands Light Railway - beetje zoals de underground maar dan overground :-) en dat alles voor minder geld, zeiden ze, dan een voormalige sociale woning-flat die ze ergens anders gaan bekijken waren.
Ook het carnaval was zeer tof, vlak voor de stoet begon regende het wel pijpenstelen maar het is dan toch op tijd opgehouden dus iedereen was de k-ways al aan het afstropen en de paraplu's aan het opvouwen tegen dat de stoet goed op dreef was. We hebben eigenlijk niet zo veel uitgestoken, Pimms gedronken in de pub, hotdogs gegegeten, naar de street art gekeken, met mensen hun kostuum gelachen (voor de mensen op facebook is er ergens een foto van mij en Portia naast een kerel met een kippenkostuum aan), en enkele bands gezien: Little Fish die nog niet zo heel lang geleden aan een opmars begonnen zijn hier in Oxford, en intussen opgepikt door een nationale platenfirma (Universal, denk ik zelfs), alt.country ensemble Danny & The Champions of the World en natuurlijk onze favorieten, Stornoway. Die hadden speciaal voor het debuut van hun nieuw banjolied "The Battery Human" een prachtige papier-mache kip gemaakt, en natuurlijk was de trompetspelende paardenkop ook weer van de partij, en voor de gelegenheid hadden ze ook nog eens een violist in een bananenpak opgetrommeld, zodat ze er wel weer wat fans bij hebben denk ik. Ze gaan nog ver gaan, die jongens. Door een gekke twist of fate verhuist Jon binnenkort opnieuw naar het huis van Rachel haar ouders, waar we allemaal samen woonden vorig jaar - samen met de zanger van de band, Brian, een vriend van hen, en Matt vervolledigt de opstelling van het huis. Dus ben ik daar intussen weer enkele keren gaan eten; toch wel gek om ergens als gast terug te keren als je er zelf twee jaar gewoond heb.
Soit. Ik zit hier momenteel in het kantoor in de bib, ook al is het zondag, omdat we hier net deze namiddag het Thank You Party voor al het collegepersoneel gehouden is - onze Warden (directeur) gaat eind augustus met pensioen, en wilde met dit tuinfeest zijn waardering voor alle niet-academische werknemers laten blijken. Dus er was Pimms, wijn, cucumber sandwiches, scones met room en aardbeienconfituur, en tot slot chocoladecake, aardbeien met room en thee. Voor de gelegenheid mocht iedereen vrij op en over het gazon in de 'quad' lopen, normaalgezien alleen voorbehouden voor de Fellows, en hadden ze tuinmeubelen allerhande aangesleept zodat er zeker 70 man in de zon aan het luilekkeren was op het drukste moment. Ter entertainment was er een militaire kapel (of is dat nu het verkeerde woord?) gehuurd, die eerst al zittend vanalle nummers ten beste gaven, en dan om half vijf een halfuur lang geparadeerd hebben op het gras (naar het schijnt dachten ze voor ze vertrokken dat ze niet genoeg plaats gingen hebben voor alle 30 maar die indruk verdween snel toen ze All Souls binnenwandelden!) met om af te ronden natuurlijk een God Save The Queen, waarvoor iedereen rechtstond, wat 'salutes' voor de Warden, een bugelspeler op een van de torens op de bibliotheek, en een staande ovaties. Wat een zeer, zeer fijne dag. Julie en ik zijn hem dan natuurlijk uitgebreid gaan bedanken - zijn plannen zijn nu om enkele maanden vakantie te nemen in Italie en daarna terug meer academisch werk te beginnen doen... Hij is oorspronkelijk van beroep socioloog, geloof ik. Dr. John Davis.
Voor de rest staat er voor morgen weer een Latijnse les op het programma, en ben ik 'The Crimson Petal and the White' van Michael Faber aan het herlezen omdat dat een beregoed boek is, en het was al veel te lang geleden. En hier zal ik het dan maar bij laten tot de volgende keer - prettige week nog iedereen :-)
Het is weeral zover, een lange post omdat het alweer een tijdje geleden is en er intussen veel te vertellen is. Om nog even terug te komen op het vorige postje: de nieuwe flat van Ed en Claire was prachtig, in een wijk van Londen die Poplar heet, vlakbij Canary Wharf, dat op zijn beurt een prestigieuze zakenwijk is dichtbij de rivier, de Thames uiteraard, met heel wat interessante architectuur en veel kantoren, 't is allemaal nog erg nieuw. Het is een 3-slaapkamerflat, zeer ruim met hoge plafonds voor dat loftgevoel, mooie badkamer, een balkon, op 2 minuutjes wandelen van de DLR (Docklands Light Railway - beetje zoals de underground maar dan overground :-) en dat alles voor minder geld, zeiden ze, dan een voormalige sociale woning-flat die ze ergens anders gaan bekijken waren.
Ook het carnaval was zeer tof, vlak voor de stoet begon regende het wel pijpenstelen maar het is dan toch op tijd opgehouden dus iedereen was de k-ways al aan het afstropen en de paraplu's aan het opvouwen tegen dat de stoet goed op dreef was. We hebben eigenlijk niet zo veel uitgestoken, Pimms gedronken in de pub, hotdogs gegegeten, naar de street art gekeken, met mensen hun kostuum gelachen (voor de mensen op facebook is er ergens een foto van mij en Portia naast een kerel met een kippenkostuum aan), en enkele bands gezien: Little Fish die nog niet zo heel lang geleden aan een opmars begonnen zijn hier in Oxford, en intussen opgepikt door een nationale platenfirma (Universal, denk ik zelfs), alt.country ensemble Danny & The Champions of the World en natuurlijk onze favorieten, Stornoway. Die hadden speciaal voor het debuut van hun nieuw banjolied "The Battery Human" een prachtige papier-mache kip gemaakt, en natuurlijk was de trompetspelende paardenkop ook weer van de partij, en voor de gelegenheid hadden ze ook nog eens een violist in een bananenpak opgetrommeld, zodat ze er wel weer wat fans bij hebben denk ik. Ze gaan nog ver gaan, die jongens. Door een gekke twist of fate verhuist Jon binnenkort opnieuw naar het huis van Rachel haar ouders, waar we allemaal samen woonden vorig jaar - samen met de zanger van de band, Brian, een vriend van hen, en Matt vervolledigt de opstelling van het huis. Dus ben ik daar intussen weer enkele keren gaan eten; toch wel gek om ergens als gast terug te keren als je er zelf twee jaar gewoond heb.
Soit. Ik zit hier momenteel in het kantoor in de bib, ook al is het zondag, omdat we hier net deze namiddag het Thank You Party voor al het collegepersoneel gehouden is - onze Warden (directeur) gaat eind augustus met pensioen, en wilde met dit tuinfeest zijn waardering voor alle niet-academische werknemers laten blijken. Dus er was Pimms, wijn, cucumber sandwiches, scones met room en aardbeienconfituur, en tot slot chocoladecake, aardbeien met room en thee. Voor de gelegenheid mocht iedereen vrij op en over het gazon in de 'quad' lopen, normaalgezien alleen voorbehouden voor de Fellows, en hadden ze tuinmeubelen allerhande aangesleept zodat er zeker 70 man in de zon aan het luilekkeren was op het drukste moment. Ter entertainment was er een militaire kapel (of is dat nu het verkeerde woord?) gehuurd, die eerst al zittend vanalle nummers ten beste gaven, en dan om half vijf een halfuur lang geparadeerd hebben op het gras (naar het schijnt dachten ze voor ze vertrokken dat ze niet genoeg plaats gingen hebben voor alle 30 maar die indruk verdween snel toen ze All Souls binnenwandelden!) met om af te ronden natuurlijk een God Save The Queen, waarvoor iedereen rechtstond, wat 'salutes' voor de Warden, een bugelspeler op een van de torens op de bibliotheek, en een staande ovaties. Wat een zeer, zeer fijne dag. Julie en ik zijn hem dan natuurlijk uitgebreid gaan bedanken - zijn plannen zijn nu om enkele maanden vakantie te nemen in Italie en daarna terug meer academisch werk te beginnen doen... Hij is oorspronkelijk van beroep socioloog, geloof ik. Dr. John Davis.
Voor de rest staat er voor morgen weer een Latijnse les op het programma, en ben ik 'The Crimson Petal and the White' van Michael Faber aan het herlezen omdat dat een beregoed boek is, en het was al veel te lang geleden. En hier zal ik het dan maar bij laten tot de volgende keer - prettige week nog iedereen :-)
Labels: bibliotheek, college, Londen, muziek, Stornoway, update
// posted by Leen @ 7/13/2008 05:53:00 PM 
